Uitstelgedrag: De kunst van ‘Morgen Wél‘

Je kent het wel: een deadline nadert, maar in plaats van te beginnen, scrol je eindeloos op je telefoon, kijk je nog één’ aflevering, of besluit je ineens dat je kamer écht opgeruimd moet worden. Uitstelgedrag voelt soms alsof het gewoon bij studeren hoort, maar waarom doen we het eigenlijk? Is het luiheid, stress, of iets anders? Op deze pagina ontdek je waarom studenten hier gevoelig voor zijn en waarom je hersenen uitstellen zó aantrekkelijk vinden.

Uitstelgedrag bij studenten, dit zeggen onderzoeken

Uitstelgedrag vertoont iedereen toch wel eens? Zeker! Maar wist je dat studenten hier veel vaker last van hebben dan de beroepsbevolking? Onderzoeken suggereren dat studenten extra kwetsbaar zijn voor uitstelgedrag, wat negatieve gevolgen heeft voor hun academische prestaties1. Taken worden te laat of zelfs helemaal niet afgerond wat directe gevolgen heeft 2.

Waarom hebben studenten hier zo veel last van? Dit komt door verschillende factoren die we hieronder bespreken.

De invloed van stress op uitstelgedrag

Studenten ervaren over het algemeen meer stress dan de gemiddelde werknemer. Uit een recente nationale peiling bleek dat 76% van de bachelorstudenten en 63% van de associate’s degree-kandidaten moeite hadden met hun studie door stress3.

Stress kan een grote rol spelen in uitstelgedrag. Wanneer de balans tussen studie en vrije tijd verstoord is, neemt de waargenomen stress toe. Dit kan leiden tot demotivatie en concentratieverlies, waardoor studietaken worden uitgesteld. Het overweldigende gevoel maakt het moeilijk om te beginnen4.

Noot Hassan, M. (2019). Angst schaduw [foto]. Pixabay.

De complexiteit van studietaken

Hoger onderwijs brengt grote en complexe studietaken met zich mee, zoals scripties, onderzoeken en tentamenvoorbereiding. Dit vereist veel planning en doorzettingsvermogen. De combinatie van een hoog studieniveau en een druk schema kan leiden tot zowel fysiologische als psychologische gezondheidsproblemen door stress. Dit heeft uiteindelijk een negatieve invloed op academische prestaties5.

De rol van afleiding

Afleiding speelt ook een belangrijke rol bij uitstelgedrag. Veel studenten zoeken afleiding om tijdelijke stress te vermijden, maar dit versterkt het uitstelgedrag juist! Hierdoor stapelen taken zich op en neemt de stress verder toe, wat een negatieve invloed heeft op zowel productiviteit als welzijn (Sprung & Rogers, 2020).

Het blijkt zelfs dat 37% van de studenten afleiding als één van de grootste uitdagingen beschouwt bij het behalen van academische doelen6.

Waarom ons brein uitstellen zó aantrekkelijk vind

Uitstelgedrag kan veroorzaakt worden door de factoren die hierboven zijn genoemd, maar wat gebeurt er in je brein als dit gebeurt? Heel simpel gezegd vind er een strijd plaats in je brein als je uitstelgedrag vertoont. Je limbisch systeem wilt een directe beloning zoals sociale media terwijl je prefrontale cortex verantwoordelijk is voor planning en besluitvorming. Wanneer stress toeneemt, wint het limbisch systeem, waardoor je makkelijker uitstelt7.

Meer informatie kan je lezen op de website van eoswetenschap (Waarom we zo graag uitstellen | EOS Wetenschap). Hier kan je alle informatie vinden.

Noot Tumisu. (2017) Brain mental health [foto]. Pixabay.

Onderzoek met hersenscans (fMRI) laat zien dat studenten met veel uitstelgedrag minder activiteit hebben in de prefrontale cortex, waardoor ze moeite hebben met impulscontrole en planning. Tegelijkertijd is het limbisch systeem actiever, wat de neiging versterkt om afleiding te zoeken. Ook de anterieure cingulate cortex (ACC), die helpt bij foutdetectie en emotionele regulatie, werkt minder goed. Hierdoor wordt het nóg lastiger om taken aan te pakken8.

Kort gezegd: Stress en een overactief limbisch systeem maken het extra moeilijk om aan je taken te beginnen. Maar door dit mechanisme te begrijpen kan je er bewuster mee om gaan en uitstelgedrag voorkomen! Klik hier voor een mini-interventie die je helpt om ontspannen aan je studietaken te beginnen! Hiermee blijft het limbisch systeem rustig!

Gebruikte literatuur